Handblad

Piet Duyck is duidelijk een levensgenieter. Als we hem komen interviewen, biedt hij ons onmiddellijk een Westvleteren aan. En ook qua reizen kan hij zijn mannetje staan. Hij heeft jarenlang in Congo gewerkt als leraar en ingenieur, en daarna heeft hij de halve aardbol rondgereisd. Mét rolstoel, en zonder één slechte ervaring. ‘Maar ik onthoud ook alleen het positieve.’

Dit jaar is het voor Piet en zijn vrouw Hilde vrij kalm geweest op het reisfront, maar volgend jaar plant hij een trip naar Oezbekistan. Dat klinkt eerder onherbergzaam en vooral heel erg oninteressant, vinden wij, maar Piet is het daar niet mee eens. ‘Oezbekistan, dat is onder meer Samarkand, een van de grote knooppunten op de eeuwenoude zijderoute, waarlangs ook Marco Polo naar China is gereisd. Dat moet fantastisch zijn.’

Fantastisch, ja, maar rolstoeltoegankelijk? ‘Het zou je verbazen waar je perfect toegankelijke accommodatie vindt. In een chambre d’hôtes in Slovenië, bijvoorbeeld. Daar hadden ze zelfs een badlift. Nog nooit gebruikt, want ik was de eerste rolstoelgebruiker die er aanklopte. Maar hij was er wel. En in een klein dorpje in de buurt van Carcassonne had de eigenaar van de
chambre d’hôtes al maanden handgrepen liggen voor het bad, maar hij durfde ze niet te plaatsen omdat hij niet goed wist waar ze moesten komen. Hij was blij dat ik enige ervaring heb met toegankelijk ontwerpen.’

Zoutkathedraal

Toch is technische toegankelijkheid niet altijd het belangrijkste, vindt Piet. ‘Over het algemeen kun je stellen: hoe noordelijker het land, hoe beter de accommodatie voor rolstoelgebruikers. Groot-Brittannië, Duitsland, Scandinavië: daar zijn de hotels vaak tiptop in orde. In de vs ook - dat
is waarschijnlijkhet enige positieve gevolg dat Vietnam ooit heeft gehad. Mààr, deel twee van mijn theorie: hoe zuidelijker, hoe behulpzamer de mensen. En vaak helpt dat om de technische onvolkomenheden te overwinnen.’

Soms moeten de mensen wel een beetje worden aangepord om te helpen. ‘In Polen hebben we de zoutmijnen van Wieliczka bezocht. Die kunnen in groep worden bezocht of individueel, maar een gids is verplicht. De groepen gaan met de trap naar beneden en met de lift weer naar boven. Met de lift naar beneden, dat ging dus niet. Na lang palaveren mochten we dan toch met de lift, als we apart een gids betaalden. En omdat de Engelstalige gidsen heel
duur waren, hebben we een Poolse gids genomen die Engels aan het leren was. Wij verstonden hem, maar hij ons niet.’

En was het de moeite? ‘Zeker. Midden in die zoutmijnen hebben de arbeiders een magnifieke kathedraal van zout uitgehakt. De vloertegels, de luchters, het altaar, de beelden: alles in zout. Ongelooflijk.’

Spoorverandering

Het mooiste voorbeeld van gedienstigheid heeft Piet echter in België meegemaakt. ‘We gingen naar Nederland en we moesten overstappen in Berchem, want er werd gewerkt in het centraal station van Antwerpen. Maar het perron waar de tgv zou aankomen, was niet rolstoeltoegankelijk. Wel, toen heeft een conducteur de telefoon genomen om de trein van spoor te doen veranderen. Alle andere reizigers moesten naar ons perron verhuizen. Het is
eens iets anders.’