Handblad

Thuisbegeleiding in de praktijk

‘Thuisbegeleiding wordt meestal geassocieerd met vroegbegeleiding’, zegt Bea Lemmens van de Brabantse dienst voor thuisbegeleiding. ‘Maar ook
volwassenen kunnen thuisbegeleiding krijgen.’

De Brabantse dienst voor thuisbegeleiding ondersteunt mensen met een mentale of fysieke handicap, of allebei. ‘De ouders helpen we bij het aanvaardingsproces van de handicap van hun kind, en begeleiden we bij hun zoektocht naar bijvoorbeeld kinderopvang, een geschikte school, enzovoort. Zeker in het begin hebben veel ouders het moeilijk. Je staat er meestal niet bij stil dat je baby anders kan zijn dan de anderen, en je hebt van heel die speciale wereld ook geen weet. Dan heb je toch echt iemand nodig die je de
weg wijst.’

‘De kinderen zelf proberen we te stimuleren in hun ontwikkeling. Dat gebeurt vooral door de gezinsbegeleidster (orthopedagoog, opvoedster, kinderpsycholoog, ergotherapeut) die met en via de ouders werkt. We hebben
ook een kinesitherapeut en een logopediste, maar die zijn uiteraard geen vervanging voor de nodige privé-kine en logopedie. Wel geven ze ouders de nodige handvatten om hun kind te helpen bij de ontwikkeling.’

De begeleiding beperkt zich overigens niet tot de ouders en het kind zelf. ‘Ook broers en zussen of bijvoorbeeld grootouders kunnen erbij betrokken worden, als het gezin dat vraagt. We bieden bijvoorbeeld ook praatgroepen aan waardoor ouders in contact kunnen komen met mensen die in dezelfde situatie zitten.’

Steeds andere vragen

‘De begeleiding die we geven, hangt sterk af van de levensfase waarin het kind zit. In de vroegbegeleiding, de bekendste vorm, ligt
de klemtoon op ontwikkelingsstimulering. Bij nogal wat baby’s, prematuurtjes onder meer, is het overigens niet duidelijk of de ontwikkelingsachterstand
tijdelijk is, of permanent. Daarom krijgen ze vaak een voorlopige inschrijving van het VAPH , zodat we kunnen kijken wat er precies aan de hand is. Als ze
hun leeftijdsgenootjes later bijbenen, hebben ze onze hulp niet meer nodig.’

‘Naarmate het kind opgroeit, komen er andere vragen aan de oppervlakte. Kan mijn kind naar het gewone onderwijs of kiezen we beter voor bijzonder onderwijs? Hoe zit het met de puberteit? En later: kan ons kind zelfstandig
wonen, werken? Enzovoort.’

Geen consult

‘Het grote voordeel van thuisbegeleiding is dat we, de naam zegt het zelf, echt aan huis komen. De mensen moeten niet op consult, waardoor de kinderen zich natuurlijker gaan gedragen: je ziet ze zoals ze echt zijn. En je leert de thuissituatie kennen, wat zeker bij een kind met een fysieke handicap enorm
belangrijk is: waar slaapt het, kan het aangenaam zitten in zijn stoeltje?’

‘Thuisbegeleiding is ook echte zorg op maat. Bij sommige mensen komen we maar een keer in de maand langs, bij anderen is de begeleiding veel intensiever. Alles hangt af van de vraag van de cliënten, en die verschilt sterk naar gelang van hun eigen netwerk en de levensfase waarin het kind zich bevindt. Meestal is het zelfs zo dat de ouders na een tijdje beslissen dat er geen thuisbegeleiding meer nodig is omdat ze het zelf aankunnen. Als het kind een paar jaar later in een fase komt waarin de ouders toch weer met vragen zitten, kan de begeleiding probleemloos weer worden hervat. Die flexibiliteit is onze grote kracht.’