Handblad

Gino De Keersmaeker (°1970) had in juli 1991 een ongeval waardoor zijn been moest worden geamputeerd. Sinds 1992 is hij Belgisch kampioen discuswerpen bij de  personen met een handicap, en sinds 1994 Belgisch kampioen kogelstoten. Hij heeft gouden en zilveren medailles op zijn naam staan en won verschillende  Europese en wereldtitels. Gino leeft samen met Carine Rooms en heeft twee dochters, Claudia en Sydney.

Kranten plegen het nogal eens te vergeten, maar de Olympische Spelen hebben ook een tegenhanger voor mensen met een handicap: de Paralympics. Ze vinden plaats in de weken na de Olympische Spelen, in hetzelfde stadion en met even sterke atleten. En, let op onze woorden: met meer Belgische medaillekansen dan op de Olympische Spelen zelf.

Zelf wil hij het niet in zoveel woorden gezegd hebben, maar Gino Dekeersmaeker is een serieuze kanshebber voor de medailles in het discuswerpen en kogelstoten. In het verleden won hij het Europees en het Wereldkampioenschap, en ook het Olympisch minimum om aan de spelen deel te nemen heeft hij ruim op tijd gehaald.

Zelf denken wij dan dat goud in Peking ook wel zal lukken, maar zover durft Gino niet te gaan. ‘Stel dat de spelen 10 keer na elkaar zouden plaatsvinden, dan win ik zeker 4 keer. Maar veel hangt af van de vorm van de dag.’ Want ook de concurrentie is niet mis, met niet te onderschatten landen als Iran, Amerika en China.

Nieuwe techniek

Intussen is Gino keihard aan het trainen, gemiddeld 5,5 uur per dag. ‘Als ik Gino zou laten doen, zou hij blijven trainen’, zegt trainer Tony Duchateau (53), zelf ex-Belgisch kampioen speerwerpen. ‘Maar een atleet moet ook rusten.’ ‘Gino traint nu op een nieuwe techniek. Vroeger gooide hij altijd vanuit stand, nu kan hij dankzij een nieuwe prothese ook zijn lichaam draaien. In principe moet hij zo verder kunnen gooien, maar het blijft natuurlijk een verandering tegenover vroeger. Bovendien schuift de prothese bij elke draaibeweging tegen de stomp van zijn been, dus is er gevaar voor ontstekingen. Vandaar onze voorzichtigheid bij de trainingen.’

Topsportstatuut

Gino heeft al enkele jaren het Blosotopsporterstatuut en kan zich dus in relatieve rust concentreren op de spelen. ‘Eigenlijk ben ik een ambtenaar met een vast loon. Dat is een enorm voordeel: ik kan me niet alleen concentreren op mijn sport, maar ik beschik ook over de Bloso-faciliteiten en ik heb een eigen trainer. Anders is dat allemaal niet te betalen.’

Niet dat België er per se bovenuitsteekt qua trainingsfaciliteiten. ‘Er zullen nog wel landen zijn waarvan de atleten in slechte omstandigheden moeten trainen, maar veel zijn het er volgens mij niet meer. In het algemeen zie je dat de landen die in de Olympische Spelen bovenaan staan, ook in de Paralympics hoge toppen scheren. En je zou verbaasd staan van de faciliteiten die ze in Iran hebben.’

Belangstelling stijgt

Steekt het niet dat de Paralympics en atleten met een handicap fors minder aandacht (en dus geld en sponsors) krijgen dan valide atleten? ‘Ik bekijk dat anders: er is al enorm veel verbeterd. In Barcelona wist de pers niet eens dat de Paralympics bestonden. Zelfs onze resultaten haalden nauwelijks de pers. Naar ik heb vernomen, gaat er dit jaar zelfs een vrt-ploeg mee voor de volledige duur van de spelen. We krijgen nog altijd minder aandacht dan de valide atleten, maar we zijn wel op de goede weg. En dat is het belangrijkste.’