Handblad

Persoonlijke toekomstplanning in de praktijk

Sinds hij op zijn achttiende een ongeval had, heeft Gert Pauwels (31) een niet-aangeboren hersenletsel. Sinds kort gebruikt hij de methodiek Persoonlijke toekomstplanning.

Een NAH ’er valt nogal eens tussen twee stoelen, zegt Gert. ‘Vaak wordt NAH verward met een mentale handicap. Maar ik heb geen verstandelijke handicap. Ik heb wel moeite met spreken en geheugenstoornissen, maar voor de rest… Ik rijd zelfs met de auto.’
Betutteling en geknuffel zijn aan Gert dus niet besteed. ‘Ik heb altijd al zoveel mogelijk het normale leven willen benaderen dat ik zonder ongeval zou hebben gehad.’ Werken bleek te hoog gegrepen, maar hij gaat wel naar dagcentrum Eindelijk, een van de twee dagcentra voor NAH ’ers die Vlaanderen ‘rijk’ is.

Isolement

‘Overdag is alles dus OK’, zegt zijn moeder, Jeanine Annaert. ‘Maar dan komt de vrije tijd. En daar staat Gert er alleen voor. Zijn vroegere sociaal netwerk is verdampt. En ja, hij kan met zijn auto overal naartoe. Maar wel altijd alleen.’
Uit het isolement breken is niet zo eenvoudig, zo is de voorbije jaren gebleken. ‘We hebben alles geprobeerd. Maar uiteindelijk stonden we echt voor een afgrond: op eigen kracht konden we niet meer verder.’

Positieve resultaten

Toen Jeanine op een informatievergadering over Persoonlijke toekomstplanning hoorde, was ze vrij sceptisch. ‘Het was ook een hele stap om samen met de facilitator uit te zoeken wie in de steungroep rond Gert zou kunnen worden opgenomen. Je wilt de mensen niet lastigvallen. Maar uiteindelijk hebben we toch een aantal mensen benaderd: buren, Gerts zus en haar schoonvader, twee aangetrouwde neven.’ Intussen heeft de steungroep vijf bijeenkomsten achter de rug. ‘We zitten nog altijd in de eerste, verkennende fase. Maar toch zijn de positieve resultaten nu al zichtbaar. Een aangetrouwde neef heeft bijvoorbeeld voorgesteld om Gert af en toe mee te nemen op zijn motor – iets wat tevoren nooit bij hem opgekomen was. En vooral: ze leren hem beter kennen. De mensen van de steungroep zijn nu de drempel over, en het valt te verwachten dat Gerts sociaal netwerk zo gemakkelijker zal worden uitgebreid.’

Geen utopie

‘Hoe het nu verder zal gaan, weten we niet. Maar het is een plezante groep. En we hebben nu ook het gevoel dat er resultaten kunnen komen, dat het geen utopie is om Gert uit zijn isolement te halen.’ Of, zoals Gert het zelf zegt: We weten niet waar we uitkomen, maar we zijn in elk geval vertrokken.

Persoonlijke toekomstplanning Persoonlijke Toekomstplanning helpt mensen met een handicap om hun leven in eigen handen te nemen. Dat gebeurt via een steungroep, begeleid door een facilitator, die geregeld samenkomt om te luisteren naar de persoon met een handicap, hem te helpen om zijn wensen te verwoorden en mee te denken over mogelijke oplossingen.