Handblad

Mantelzorg in de praktijk

Gust en Dianne Boonen zijn de ouders van Jan (33). Door complicaties bij de bevalling heeft Jan een fysieke en licht verstandelijke handicap. 'In feite heeft Jan 24 uur op 24 hulp nodig', zeggen zijn ouders.

Dat Jan een handicap zou hebben, was van bij het begin duidelijk: hij mist een deel van zijn arm. 'Maar het viel ons al gauw ook op dat Jan nog altijd niet kon lopen op de leeftijd dat zijn broer dat wél al deed', zeggen Gust en Dianne. 'De dokters zegden ons altijd dat we ons geen zorgen moesten maken en dat Jan misschien gewoon een beetje trager was dan anderen. Toen duidelijk werd dat Jan in een rolstoel zou zitten, hadden we net ons huis gebouwd. Met veel trappen.'

In het begin ging Jan naar een internaat in de buurt. Later, toen hij ouder werd, koos hij voor een dagcentrum waar hij zich goed thuisvoelt. 's Avonds blijft hij thuis. 'Hij heeft graag zijn vrijheid, dus een voorziening vonden we minder geschikt. Ook op reis gaat hij niet graag in groep. Op vaste uren eten, slapen, opstaan,... dat is niets voor hem. Daarom zijn we ook jarenlang met een caravan op reis geweest. En toen die versleten was en we een andere reisformule wilden uitproberen, heeft hij heel duidelijk gemaakt dat zijn voorkeur toch naar de caravan uitging.'

De eenzame fietser

'Het is prettig dat we Jan thuis kunnen houden, maar het is zeker niet te onderschatten', zegt Gust. 'Nu ben ik met pensioen, maar tot voor kort werkten we nog allebei. Een personeelsfeestje met mijn collega's zat er meestal niet in, want om 17 uur kwam Jan thuis. en je doet ook veel minder als koppel. We doen alles samen met Jan. Ofwel blijft één van ons tweeën thuis en gaat de ander bijvoorbeeld eens fietsen. Maar ja, fietsen op je eentje - wie doet dat?'

'Daarom waren we ook bij de eersten die een PAB hebben aangevraagd. Voor ons is dat een enorm verschil. Je geeft natuurlijk een deeltje van je privacy op, maar het betekent wel dat we meer tijd hebben voor onszelf. Vroeger konden we vaak niet naar een trouwfeest, nu kunnen we vooraf vastleggen dat de PAB'er dan langskomt.'

Evenwicht

'We zijn zelfs weer beginnen te fietsen', zegt Dianne. 'Dat eerste tochtje - je kunt niet geloven hoeveel deugd dat deed. Het was maar een paar kilometer ver, maar toch! de PAB'ster neemt Jan ook geregeld mee naar concerten. Vroeger deden wij dat, maar ja - het is toch beter dat je daar met jongere mensen naartoe gaat.'

'We zijn blij dat we Jan thuis kunnen verzorgen. maar eigenlijk hebben we pas nu gemerkt dat we toch dingen misten. We gingen nog maar zelden met vrienden op reis. de mensen vroegen het op den duur ook niet meer, want ze weten dat je toch niet meekunt. nu is er wat meer evenwicht gekomen.'