Handblad

Gelijke kansen en een gelijke behandeling voor iedereen, ongeacht geslacht, afkomst, gezondheid of beperkingen. Dat ideaal komt weer een stukje dichterbij dankzij het nieuwe Vlaamse non-discriminatiedecreet. Wat heeft het decreet in de praktijk te bieden voor personen met een handicap? We vroegen het aan An Van Acker, juriste bij de Cel Gelijke Kansen in Vlaanderen.

Van Acker: ‘Vanaf nu kunnen personen met een handicap aanpassingen eisen van een zelfstandige ondernemer, organisatie of instelling om toegang te krijgen tot hun diensten. Die aanpassingen kunnen materieel of immaterieel zijn. Zo kun je een hellend vlak aan de ingang van een gebouw vragen, maar ook een uurrooster dat aansluit op je vervoersmogelijkheden, of teksten in brailleschrift. Dat alles kan op alle terreinen waarvoor de Vlaamse overheid bevoegd is, zoals werk, onderwijs, gezondheidszorg, publieke activiteiten en sociale huisvesting.’

Redelijke aanpassingen

Wel moeten die aanpassingen ‘redelijk’ zijn, zegt het decreet. ‘De kosten ervan moeten bijvoorbeeld in verhouding staan tot de voordelen die ze opleveren. Ook de draagkracht van de organisatie speelt een rol. Van een kleine onderneming zul je minder kunnen eisen dan van een overheidsdienst. Maar als er subsidies bestaan voor een bepaalde aanpassing, sta je sowieso sterk in je schoenen.’

Het decreet vat het begrip handicap vrij ruim op. Ook de naaste omgeving van een persoon met een beperking geniet mee van de maatregel. De moeder van een kind dat bijzondere zorg vereist, kan bijvoorbeeld extra dagen verlof vragen op haar werk.

Meldpunten

En wat als je eis genegeerd wordt? Van Acker: ‘Alle centrum- en grootsteden van Vlaanderen krijgen een Meldpunt Discriminatie, waar je terechtkunt met je klacht. Daar zullen bemiddelaars zoeken naar een oplossing die voor beide partijen werkt. Lukt dat niet, dan gaat de klacht naar het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding. In een volgende stap kan vervolgens een rechter beslissen.’