Handblad

Vrijetijdszorg in de praktijk

Chris De Schrijver (30) heeft een niet-aangeboren hersenletsel. Om zijn vrije tijd kwalitatiever in te vullen, doet hij sinds kort een beroep op de vrijetijdszorgorganisatie van de Katholieke Vereniging Gehandicapten (KVG).

Chris was veertien jaar geleden betrokken bij een ongeval. Hij zit nu in een rolstoel, kan ook zijn andere ledematen niet goed bewegen en praat moeilijk.

Eerste stappen

Vrije tijd is belangrijk voor Chris, zegt zijn moeder Marie-Thérèse. ‘Eerst kon hij terecht bij jeugddienst Sjalom, maar daar is de maximumleeftijd 25. Daarna is Chris een tijdje naar het Appelsientje in Dendermonde geweest.’

‘In het Appelsientje voelde Chris zich goed. Hij heeft er aan een paar reisjes en uitstappen meegedaan. Maar na een tijdje zijn ze daar gestopt – we weten nog altijd niet goed waarom. Daarna kregen we een telefoontje van Hannelore Beck van de KVG, die ons nummer van het Appelsientje had doorgekregen. Of we samen met een aantal andere personen met een handicap in Lede vrijetijdsactiviteiten wilden organiseren.’

Intussen zijn de eerste, voorzichtige stappen gezet. ‘Er is een bijeenkomst geweest, en een goochelact. Maar eenvoudig is het allemaal niet. Lede heeft maar weinig inwoners en nog minder mensen met een handicap.’

Vervoersprobleem

‘Eigenlijk is vooral het vervoer ons probleem’, zegt Marie-Thérèse. ‘Momenteel rijden we Chris overal zelf naartoe. Dat neemt heel wat tijd in beslag, en het begint zwaar te wegen.’

‘Zelf wil ik ook wel eens iets doen zonder mijn ouders’, vult Chris aan. ‘Ik ben intussen volwassen. Wat ik eigenlijk zou moeten hebben, is iemand om eens mee naar de cinema te gaan, een uitstapje te doen, op café te gaan.’

Hannelore doet echt haar best’, zegt Marie-Thérèse. ‘Maar het is niet gemakkelijk om hier in Lede vrijwilligers te vinden. Meestal zijn dat mensen die voor opvoeder studeren en verplicht zijn om vrijwilligerswerk te doen. Helaas: die moeten van Gent komen, en dat is er vaak te veel aan. Ze moeten dan ook nog een auto hebben, want anders is ons probleem niet opgelost.’

In de goede richting?

Kortom, zegt Marie-Thérèse: ‘We hopen echt dat met het initiatief van de KVG een stap in de goede richting gezet is, en dat Chris zich wat meer zal kunnen ontplooien in zijn vrije tijd. We staan nog maar aan het begin van de KVG-activiteiten hier, dus we weten nog niet goed hoe het verder zal gaan. Hoop doet leven!’