Nieuwe zorgprojecten

De organisatie en de financiering van de ondersteuning van personen met een handicap door de samenleving moeten gebaseerd zijn op de visie van die samenleving over de persoon met een handicap en zijn plaats in de maatschappij. Die visie is de laatste decennia sterk veranderd.

Vroeger werd een handicap individueel benaderd. Het gebrek aan participatie aan de samenleving werd vooral gezien als een gevolg van de beperkingen van de persoon met handicap. De klemtoon lag op de ontwikkeling van zijn mogelijkheden tot een volwaardige participatie.

Een handicap wordt nu meer opgevat binnen een brede maatschappelijke context. De participatiekansen van personen met een handicap worden niet langer uitsluitend gezien als een product van hun beperkingen en mogelijkheden. Men oordeelt nu dat die kansen evenzeer voortvloeien uit de wijze waarop de samenleving uitgebouwd is in de verschillende levensdomeinen zoals onderwijs, huisvesting, werk en mobiliteit. Beleidsmaatregelen kunnen immers even goed de participatiekansen van personen met handicap verkleinen (exclusie) dan wel ze verhogen (inclusie).

Ook internationaal wordt nu erkend dat het de opdracht is van de samenleving te zorgen voor een volwaardige participatie van personen met een handicap aan de samenleving. Die participatie is een van de beginselen van het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap. De samenleving moet zich dan ook de vraag stellen of haar beleid de participatiekansen verhoogt of niet.

Het beleid voor personen met een handicap nu en in de toekomst kan ook niet meer gereduceerd worden tot de verantwoordelijkheid van één specifieke overheid, maar wordt die van alle beleidsdomeinen. Die moeten elk op zich de participatiekansen van de persoon met handicap garanderen. Coördinatie is hierbij noodzakelijk.