Handblad

Het leven van een tiener kan turbulent zijn. Delphine krijgt te maken met een pestkop in de klas, wordt verliefd, krijgt plots een aanbod voor een filmrol en moet tussen de bedrijven door ook nog haar huiswerk maken. O ja - Delphine is rolstoelgebruiker.

Buitenbeen is een spannend boek over een gewone tiener die toevallig ook een handicap heeft. Het boek geeft een realistisch beeld van haar leven, zonder drammerig of zeurderig te worden en zonder dingen te verhullen. Dat is ook het handelsmerk van auteur Dirk Bracke. Sinds zin debuut in 1993 staat hij bekend om zin realistische, soms harde jeugdboeken over het leven van hedendaagse ongeren en hun problemen. Over ongeren met een handicap schreef hij tevoren al twee boeken: Stille lippen, over een slechthorend meise, en Een lege brug over een meise met autisme.

Voor jongeren met een handicap is Buitenbeen bijzonder herkenbaar. In het boek komen verschillende situaties voor waarin Delphine zich verongelijkt voelt omdat ervan wordt uitgegaan dat ze bepaalde zaken niet kan en dus ook niet zou willen. Vaak moet Delphine opboksen tegen de mening van een vriendin of van haar zus, van haar ouders.

Dit boek speelt zeer goed in op de problematiek en eigenheden van een handicap. Daarom is het voor het Vlaams Fonds een uitgelezen kans het boek als inclusie-instrument te gebruiken. Het Vlaams Fonds zal 640 boeken verspreiden naar alle secundaire scholen waar in het eerste en tweede aar Gon-begeleiding wordt gegeven. Hopelijk is dat een aanzet om de werelden van mensen met en zonder handicap een stapje dichter bij elkaar te brengen.

Maar in de eerste plaats is Buitenbeen natuurlijk gewoon een spannende en onderhoudende jeugdroman. Veel leesplezier!

Buitenbeen is uitgegeven bij Abimo en is te verkrijgen in de boekhandel.

Uit Buitenbeen

’Heb jij toevallig ook een e-mail ontvangen van een filmregisseur?’ vroeg ze langs haar neus weg.
Met een hand hield ze zich vast aan de rand van het zwembad. Ze rilde een beetje. De eerste aanraking met het water voelde altijd koud aan.
De ogen van Kathleen gingen wijd open.
’Filmregisseur? Waarom zou die me mailen?’
Delphine keek naar de golfjes die tegen haar buik klotsten.
’Om auditie te doen voor een film’, zei ze zonder opkijken, alsof ze zich schaamde.
’Auditie? Heeft iemand jou gevraagd om auditie te doen voor een film? Je houdt me voor de gek.’
Delphine hief haar hoofd op en keek Kathleen aan.
’Echt. Hij zoekt jong talent.’
’En uitgerekend jij wordt gevraagd?’ vroeg Kathleen met een stem vol ongeloof.
’Ja! Ik!’ zei Delphine nijdig.
’Jong talent in een rolstoel.’
’Toch is het zo.’
Wat denkt Kathleen wel, dacht ze giftig. Ze is vast stikjaloers omdat ik een uitnodiging heb gekregen en zij niet. Ze liet de stenen rand los en spatte met haar hand water naar haar vriendin.