Handblad

Renate Dooms besloot vijf jaar geleden om haar zus Gerda bij haar in huis te halen en een erkenning als pleeggezin aan te vragen. Dat was het einde van een lange lijdensweg met nogal wat familiale moeilijkheden. 'Ik ben gelukkig nu', zegt Gerda. 'Blij dat ik bij mijn zus kan zijn.'

Gerda heeft een matige verstandelijke handicap. De eerste 21 jaar van haar leven verbleef ze op internaat, daarna nam haar moeder de fakkel over. Maar daar werd ze volgens Renate verwaarloosd. 'Mijn moeder had op korte tijd nogal wat verschillende partners en Gerda moest voortdurend mee verhuizen, en vaak werd ze ook niet goed behandeld. Het stoorde me dat van haar invaliditeitsuitkering niets voor haar zelf werd weggezet.'

'Uiteindelijk kon ik het niet meer aanzien en heb ik Gerda bij mij thuis genomen, tegen de zin van mijn moeder. Dat was geen gemakkelijke beslissing. Voor mijn vriendin, bijvoorbeeld, was het een enorme aanpassing. Plots was er iemand in huis die ze nauwelijks kende, en daar zijn toch heel wat discussies over geweest.' Ook het papierwerk was niet te onderschatten, zegt Renate. 'Alles was bij moeder achtergebleven: kleren, papieren. Ik wist niet eens welke handicap Gerda eigenlijk had.'

'Om dat allemaal te regelen, ben ik uiteindelijk terechtgekomen bij Cador in Aalst, die indertijd nog het dossier hadden opgesteld voor haar invaliditeitsuitkering. Zij hebben me echt heel goed geholpen. En ze hebben me erop gewezen dat ik een aanvraag kon doen om als pleeggezin te worden erkend. Zo ben ik bij Open Gezin in Geraardsbergen terechtgekomen.'

Elk pleeggezin krijgt een bedrag per dag dat zijn gast er verblijft. 'Maar voor mij is de inhoudelijke ondersteuning het belangrijkst. Als je eraan begint, weet je in feite heel weinig over hoe je moet omgaan met iemand die een handicap heeft. Dan is het goed als je terechtkunt bij professionelen. Open Gezin komt sowieso 4 à 5 keer per jaar langs om te kijken of alles goed loopt, maar ook daarbuiten kunnen we altijd een beroep op hen doen. Als we bijvoorbeeld eens een paar dagen willen uitblazen, kan Open Gezin ons de adressen geven van instellingen voor kortverblijf. Op die manier staan we er nooit alleen voor, en dat is toch een geruststelling.'

Ook de activiteiten van Open Gezin worden geapprecieerd. 'Een keer per jaar gaat Gerda op kamp, en af en toe zijn er daguitstapjes: dat is leuk. En eens per jaar gaat ze ook op reis, naar Spanje of Oostenrijk, maar dat is buiten Open Gezin om, via een reisbureau dat reizen voor mensen met een handicap organiseert.'

Voor het ogenblik vindt Renate de situatie de best mogelijke. 'Ik zou het erg vinden om Gerda nu al naar een instelling te moeten verwijzen. Anderzijds staat ze wel al op de wachtlijst, voor als de zorg ons toch te zwaar zou worden. En we overwegen ook een PAB. Hoewel: ik heb nu te horen gekregen dat een PAB niet met pleegzorg kan worden gecombineerd. Dat is een dilemma, want de ondersteuning van Open Gezin is voor ons toch echt belangrijk.'