Handblad

Studeren met een handicap brengt heel specifieke problemen mee. Onlangs is een onderzoek gestart om de knelpunten op een rij te zetten en oplossingen aan te reiken.

’Vooral tussen hogescholen zijn er aanzienlijke verschillen in het niveau van de voorzieningen’, zegt Anne-Mie Meers van de Katholieke Hogeschool Leuven. ’Daarnaast hebben we de indruk dat de beschikbare middelen niet altijd even effi ciënt worden aangewend. Juist in deze periode die cruciaal is voor hun integratie, moeten studenten met een handicap veel hindernissen overwinnen.’ Met een door het Vlaams Fonds gesubsidieerd onderzoeksproject zoekt de hogeschool nu uit waar de knelpunten precies liggen en hoe ze kunnen worden opgelost.

Het onderzoek is nog niet zo heel lang bezig, dus veel conclusies kunnen er niet worden getrokken. Maar dat er hinderpalen zijn, lijkt wel duidelijk. Anne-Mie Meers: ’We zitten met een heel complexe regelgeving die vaak heel erg strak is. Zo kun je een budget voor pedagogische hulp bij hogere studies alleen gebruiken voor bijlessen. Als die student liever praktische assistentie heeft, wel ja: dat is dan pech, want daarvoor is een persoonlijke- assistentiebudget (PAB) nodig. Kunnen studenten op die leeftijd dat niet beter zelf beslissen?’

’Anderzijds: de weinigen die een PAB hebben, kunnen in sommige hogescholen op zodanige ondersteuning rekenen dat ze het PAB alleen nog in het weekend nodig hebben. Is dat nog redelijk? En zou een deel van dat PAB dan niet beter voor iets anders worden gebruikt? Op dergelijke zaken proberen we een antwoord te zoeken.’

Vroeg begonnen...

Dat het op eieren lopen wordt, daarvan is Anne-Mie Meers zich bewust. ’Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: verschillende studenten leggen een deel van hun PAB bijeen om het te gebruiken voor collectieve maatregelen. Maar dat mag niet zomaar, want een PAB wordt individueel toegekend. En voor sommige problemen kun je wel een langetermijnoplossing bedenken, maar daar heeft de student vandaag weinig aan. Daarom doen we, binnen de beperkte budgetten die er zijn, ons uiterste best om lange en korte termijn te combineren. Dat gaat soms ver, hoor: zo zijn bepaalde informaticacursussen al aangepast om ze ook geschikt te maken voor blinden. Want je kunt natuurlijk niet zomaar vrijstellingen geven voor vakken die ze niet kunnen volgen.’

Eén tip kan Anne-Mie de student in spe alvast meegeven: begin op tijd te plannen. ’Een toegankelijk kot zoeken, eventueel samen met andere personen met een handicap, of transport regelen, eventueel oplossingen zoeken om cursussen aan te passen: dat vraagt tijd. Wie in september hier binnenwandelt in de verwachting dat alles wel geregeld zal worden, beseft misschien onvoldoende hoeveel er dan nog moet gebeuren om een goeie start te kunnen nemen.’