Handblad
Voor de vreugde van het samenzijn
De vrijwillige naaisters praten allemaal door elkaar maar houden er opvallend vaak dezelfde mening op na. ’Waarom we dit werk doen? "Voor de vreugde van het samenzijn", zoals de spreuk van de gepensioneerdenbond luidt. Maar eigenlijk voor de voldoening om iets te doen voor iemand anders. Toen de Witte Mol drie jaar geleden werd opgericht, hebben we geen momnet getwijfeld. We zagen in het parochieblad dat ze naaisters zochten en zijn aan de slag gegaan.’
’Ja, er moet hier inderdaad heel wat worden hersteld - en niet zoals in een gewoon huishouden. Sommige kleren zijn zo aan stukken gescheurd dat het bijna kunst wordt om ze weer convenabel te krijgen. Echt puzzelwerk. Maar je hebt er veel voldoening van als je toch iets moois kunt maken van de brokstukken. We maken ook veel kleren op maat. Sommige bewoners zitten voortdurend aan hun neus te krabben en dan maken we bijvoorbeeld handschoenen zodat ze zichzelf niet kunnen verwonden, of jasjes met houten spijlen in de mouwen. Dat spaart de instelling heel wat geld uit: als je zo’n dingen door een firma laat maken kosten ze al gauw 10.000 frank.’
Veel voldoening
’De eerste keer hebben we zitten naaien in de leefgroep zelf, maar dat hebben we vlug opgegeven. Om te beginnen mochten we geen naaimachine gebruiken omdat die de mensen zenuwachtig maakt. En het is niet plezant als je daar zit te werken en je wordt plots door iemand vastgepakt. Bovendien zou de leefgroep er gauw onoverzichtelijk bijliggen, met de rommel die we soms maken. Daarom zitten we nu in een aparte ruimte. Maar sommige bewoners komen regelmatig eens langs. En dan geven we ze af en toe eens een goede knuffel.’
Verzekerd? We zullen wel verzekerd zijn, zeker? Een ongelukje is toch gauw gebeurd - er mocht ons eens iets overkomen op weg naar hier. Maar eigenljik zijn dat zaken waar we nooit echt veel over hebben nagedacht. En over betaling zeker niet - anders is het geen vrijwilligerswerk, nietwaar? Het enige waar we na een tijdje toch op stonden, was wat uitgebreidere catering dan altijd die eeuwige sandwich met kaas. Maar sinds we daar eens over hebben geklaagd, is het eten er met sprongen op verbeterd.’
’Eigenlijk halen we hier veel meer voldoening uit dan toen we nog voor ons beroep naaiden - in de confectie, of als regentes snit en naad. Je voelt dat je werk echt gewaardeerd wordt. En dat is belangrijk.’