Handblad

'MS heeft bij verschillende mensen een heel ander verloop. Sommigen kunnen hun carrière voor vrij lange tijd bijna probleemloos voortzetten, bij anderen wordt het ziektebeeld geleidelijk maar onomkeerbaar erger. Helaas was dat laatste bij mij het geval. Tot in 1994 kon ik nog blijven lesgeven, maar dan was het plots van de ene dag op de andere voorbij. Trees hielp me in de auto toen mijn voet plots volledig blokkeerde. We beseften dat het een onverantwoord risico was om nog naar de school te rijden. Mijn loopbaan was definitief voorbij.

Ik had dat moment natuurlijk wel zien aankomen. Ik kon al een tijdje niet zo makkelijk meer stappen en ook mijn gezichtsvermogen was sterk achteruitgegaan. Toch bleef het een zware opdoffer, vooral omdat mijn afhankelijkheid sindsdien alsmaar is toegenomen. Dat vind ik persoonlijk het lastigste: ik heb zelfs iemand nodig om een boek uit een rek te nemen. Gelukkig had ik ook vroeger al vrij rustige hobby's. Ik heb altijd graag gelezen en luister ook vaak naar klassieke muziek. Die dingen hoef ik tenminste niet op te geven.

Gelukkig hebben we ook voldoende tegemoetkomingen gekregen om een comfortabel huis te kunnen bouwen. Er is heel wat planning aan de bouwwerken voorafgegaan en we hebben veel huisbezoeken aan andere aangepaste woningen gebracht - waar we in sommige gevallen vooral hebben gezien hoe het niet moet. Maar de voorbereiding heeft haar vruchten afgeworpen: het huis is heel goed aan mijn handicap aangepast.

Samen met een aantal hulpmiddelen heeft dat mijn levenskwaliteit toch sterk verbeterd, zelfs zo sterk dat ik er vaak tegen opzie om nog buiten te komen. Een bezoek bij mijn zus, om maar één voorbeeld te geven, is een enorme rompslomp geworden. Voor ik de woonkamer binnen kan, moet er al een zetel worden verschoven. En op reis bestaan er natuurlijk wel toegankelijke hotels, maar bijvoorbeeld geen aangepast bed. Op den duur was ik gewoon blij dat de uitstap voorbij was: kon ik eindelijk weer comfortabel slapen.'